Taekwon-do Koreańska sztuka i sport walki

Taekwon-do jest sztuką samoobrony, która powstała i rozwinęła się w Korei, opartą na tradycji i filozoficznych zasadach walki wręcz. Twórcą współczesnego Taekwon-do jest koreański generał Choi Hong Hi, który w oparciu o osobiste doświadczenia treningowe między innymi Taek Kyon i Karate, opracował jednolity system samoobrony, któremu 11 kwietnia 1955 roku nadano nazwę Taekwon-do. Nazwę Taekwon-do tworzą trzy słowa: TAE - stopa, kopnięcia, uderzenia nogami, skakanie i loty w powietrzu; KWON - pięść, ciosy, uderzenia ręką; DO - droga, sposób postępowania, sztuka (dotyczy sfery psychiczno moralnej). Współczesne Taekwon-do jest nie tylko sztuką walki, ale również dynamicznierozwijającą się dyscypliną sportową, na którą składają się konkurencje: układów formalnych, walki sportowej, walki aranżowanej, technik specjalnych i testów siły. Rozgrywane są zarówno indywidualnie jak i drużynowo.

Przed pojawieniem się Taekwon-Do, istniały zdecydowane i jasno określone różnice pomiędzy zasobem technicznym poszczególnych sztuk walki. Dość jest sięgnąć po dokumentację i podręczniki opublikowane przed 1955 rokiem, by przekonać się, czym były, na ilu i na jakich technikach bazowały. Taekwon-Do gen. Choia wprowadziło liczne nowe techniki, nieobecne dotąd w sztukach walki. W krótkim czasie uzupełniły one jednak swój arsenał, czerpiąc (bez podania źródła) z dorobku Taekwon-Do techniki ręczne i zwłaszcza, nożne. Granice i różnice pomiędzy poszczególnymi odmianami i stylami sztuk walki zostały praktycznie zatarte. Większość instruktorów, których dziełem było uzupełnienie kalekiego zestawu technik odmiennych sztuk walki o techniki Taekwon-Do, poznało je w latach 50-tych i 60-tych. I na tym ich osobisty rozwój się zakończył. Rozwój techniki Taekwon-Do jednak trwał dalej. We wczesnych latach 70-tych pojawiło się w Taekwon-Do pojęcie i technika "fali", będącej praktycznym wykorzystaniem znanego ogólnie mechanizmu wzrostu oddziaływania masy ciała dzięki wykorzystaniu jego rozpędu, w jego szczególnym przypadku ruchu opadającego. Powszechne wprowadzenie tego elementu technicznego w światowym Taekwon-Do trwało praktycznie do końca lat 80-tych.

W chwili obecnej techniki wykonywane z "falą" stanowią główną, najlepiej rozpoznawalną dla postronnego obserwatora różnicę pomiędzy techniką Taekwon-Do a taką, która nią nie jest. Podsumowując: nie ma fali, nie ma Taekwon-Do. (źródło pztkd.lublin.pl)

ZASADY TAEKWON-DO (TAEKWON-DO JUNGSHIN)

YE UI — uprzejmość

YOM CHI — rzetelność

IN NAE — wytrwałość

GUKGI — samokontrola

BAEKJOOL BOOLGOOL — niezłomny duch

7 „sekretów” (zasad poprawnego ruchu) Taekwon-do gen. Choi Hong Hi

1. Każdy ruch ma swój cel, sposób wykonania i metodykę nauczania.
2. Wydech, ruch rąk i nóg muszą być zakończone jednocześnie w tym samym momencie.
3. Odległość oraz kąty uderzeń i bloków powinny być tak dobrane, aby zapewniały jak największą skuteczność.
4. Podczas przygotowania do wykonania ruchu, ramiona i nogi powinny być odpowiednio ugięte, a mięśnie rozluźnione.
5. Ruch rozpoczynamy ruchem wstecznym (zamachem). Rozpoczętego ruchu nie zatrzymujemy, aż do końca wykonania techniki.
6. Każdy ruch wykonywany jest z falą, która dodaje ruchowi siły.
7. Każdy ruch wymaga jednego wydechu z wyjątkiem ruchów połączonych. Wydech powinien być jak najkrótszy i rozpoczynać się w dolnej części brzucha.

ELEMENTY TEORII MOCY (HIM UI WOLLI)

BANGDONG RYOK — siła reakcji
BANUNG — refleks, szybkość reakcji
DONGTCHUK ANJONG — równowaga dynamiczna (w ruchu)
HOHUP JOJUL — kontrola oddechu
JIP JOONG — koncentracja
JUNGTCHUK ANJONG — równowaga statyczna (w staniu)
KYUN HYUNG — równowaga
SOKDO — szybkość
ZILYANG — masa